Wiersze, poezja, ZagonBzu

graphics CC0 pusty dźwięk. dźwięk bez kształtu odbija się od dna. martwa cisza zafascynowana dialogiem… ona szuka zapomnienia bo jest zaradna. nie chce by człowiek błazen płonął monologiem. lecz wokół głuche ściany. drażnią uszy. jak ściętych drzew: krzyk! ryczą dzwony! a głusi śpią! prostacy rozpinają ciała… ich to nie wzruszy… ręka na pulsie. ciało oddycha zimną krwią. kim są? słowem. czynem. dyshonorem. podłą zdradą? nie wiem… odorem spalin może… są? frustracją? może gromem z nieba lub Homera Iliadą? przepełnieni odwagą czy indoktrynacją. zamknięci. niedostępni. nie brodzący wśród zbóż. ogarnięci swą histerią hermetyczną. nie łaknący powietrza. nie pachnący wśród róż. w zapomnienie wciśnięci normą statystyczną. nauczyli nas milczeć. w ciszy egzystować. ukrzyżowani milczeniem zbaczamy z drogi. składamy zdania zgłoską chcemy lamentować jak zapięci pod szyją a bosi na nogi. pupile laminatów. atłasowych biurek szukamy zapomnienia w horrorach i czarach… przyjaciele szatana. smakosze a...

graphics CC0 Na rubinowym ołtarzu już karzeł  w czerwieni chyli swe czoło ku Mesa del Norte i smętni w akordach bladobrązowa cytra tu dingo się kłania przecudnym aportem przed panem wracając z psich wypraw U stóp bestia dzika pokłada się miękko w puszystym  arrasie unurza swój łeb i gładzi psie runo zmarszczoną ręką brązowy Astek mechacąc swój  pled Na Głowie Olmeka kamorra się chełpi macki ukryła śród piasku marzeń twarda agawa w kolczastej cierni jej skóra skwierczy w słonecznym żarze Gdy w  cieniu sombrerro na szczudłach zmierzchu starzec piccolo wydmie w fanfarach w gęstej melodii w ciężkim powietrzu zdusi się senna Guadalajara W cytrusach się skryją herbowe kwezale lamety trenów  zawisną na kłączach pstrym szlaczkiem  musną owoce dojrzałe ptasia to noc podfrunie gorąca I uśnie to miasto w przelewie tequili i  przyśnie na moment w specjałach mezcal gdy na dnie butelki w kokonie motylim w rauszu się ziści Meksyku czar — autor: Tomasz Kucina

graphics CC0 w Zatoce patisonów ciemne oralne palce mostów fiołkowo-czarna z gabarytu falistości unosi na smudze światła od słońca z poradni Indian Jukatanu i piach bajgle z ziarenek maku pod bielszym fartuszkiem popędu z buzi do oczu wiatru erotyk korab na plaży wiśnie – pąki – piersi elastyczne ronda kapeluszy gdy cedzi słowa a od jej wdzięków rzeszotowieją pięty ruchome piaski gdy idziesz po globusie do jaru geodezji sprzyjający wstyd melodyjna z przestrzeni jej Beethoven choć głuchy kreśli sonaty na piasku z kolaży kwartetów smyczkowych zasklepione powieki klasyka & new-romantic plecy ma sążniste runiczne jak place Flandrii baryczne uszy a oczy jasne jak lazur to laserunki z Van Eycka za pępkiem bluszcz apaszki — autor: Tomasz Kucina

graphics CC0 Sirkka Turkka obłędnie kocha zwierzęta psy i konie bezwzględnie ma w opiece suche papierowe powietrze otula tu księżyc w jej wiosce… odciętej od świata w huraganowe miesiące teflonowe rękawiczki używa linomagu maści z witaminą A. wiedzie swe pustelnicze życie na południu Suomi. gdzie cieplej w uszy. bo dalej od bieguna w zimowe dni gdy światła mniej Sirkka pisze cudne wiersze. smolaki co rusz trzaskają w kominku. w obejściu łyska rozświetlony namiot lavu wiersze podkradają się po cichutku do wiktu ogniska. oswajają jak dzikie wadery błyszczą im ślepia. klinicznie krystalizując ożywają w metaforach. z uczuć i uduchowienia z braku lub nadmiaru miłości ludzie mogą cię zranić twierdzi Sirkka. dlatego pokochała swoje pegazy i cerbery stroniąc świadomie od ludzkiej arogancji psy stroją swoje pęknięte skrzypce. chmura jak chudy chłopak który chce się żenić. gwiazda osiada w Sirkka. unosi przestrzeń w świt Fennoskandii. lotnia mistycznej eremitki — autor: Tomasz Kucina ...

graphics CC0 życie to kammerspiel gabinet doktora Caligari w skrzyni kukła zamiast lunatyka z dowolnej perspektywy podmieniają ci świat krzywe kształty okien i drzwi sztuczna scenografia a człowiek z domalowanym cieniem egzaltuje ekspresją obrazy życia kapią sobie z pędzla Waltera Reimanna prosto na schody kuchenne Jessnera listonosz używa siekiery dziewczyna skacze z piętra przez okno pozbawione głębi ile jeszcze żelastwa i gdzie prowadzą te filmowe szyny gwałtów oraz obłędów na ludzkiej duszy baldwinowskie odbicie w lustrze w końcu wypala sobie w łeb oto zachodni realizm poetycki czasów jakże współczesnych autor: Tomasz Kucina

graphics CC0 Nasz ryż skażony pleśnią rześki trunek Japonii nieposkromiona wieczność awamori kuszony Ideologia płodności słońce nigorizake z tobą siedzę na moście drocząc blask z aromatem Kruczoczarna Nanako usta pełne sashimi popijamy herbatą nasze pąsowe miny Morze zielonym chrzanem częściej się od nas oddala lustra skuszonych planet przybliżają pod pałac Siedzisz w tamtym żakiecie w ołówkowej spódnicy obręcz słońc zza kobiety ciepłem drży tajemniczym autor: Tomasz Kucina