Wiersze, poezja, ZagonBzu

graphics CC0 przewidujemy –   widnokrąg przez gałek ocznych ścieg szyje wzór na poświacie planety g łębia ostrości z odległych  wodopojów  światła p atrzymy w dal inżynieria dalekich oddziaływań tam gdzieś – twoje marzenia i moje  powinszowane  fantazje m laskasz przez bielmo wywróconych   orbit zaklęty  sztafaż formalizm ludzi i zwierząt nie zakłóca treści – pozostaje ciągle tłem s poglądamy głęboko zmaza  krajobrazu zerkamy przez  ulane   atomy punkty odniesienia pomagają w zachowaniu proporcji i perspektywy t ak  skaża  przestrzeni fascynacja pomaga w rozplanowaniu akcentów głaska  rozmyte kontury z  ziół wianki pikujące jaskółki lewitujące  tasiemki ruchliwych traw lecz – oczy nie widzą co obok używają  obiektywów   szerokokątnych w opisie ostrożnej materii przez którą –  przenikamy -- autor: Tomasz Kucina

graphics CC0 - motto autora: Z cywilizacją Doliny Indusu – ustawiczna tęsknota za lepszym światem, gdzie nie byłoby trosk, chorób ani bólu należy się uświadomić: Sambhala nie istnieje nie ma Królestwa Agarthi żadnych mistycznych bram w kazalnicach Pamiru i Karakorum widziano tylko antylopy cziru z kwarcytów gnejsów człapały ku niebu z matowym kopytem jak inne pustorożce i krętorogie do łaski Zbawcy obłudna mitologia gdzie ta podziemna kraina? sekretny mistyczny kanton mnichów którym zaopiekowały Dakinie gdzie masz buddyjskie anioły mądrości wyprane z mocy energetycznego oddziaływania? one są ledwie wibrysą blanszowanego powietrza i nikt nigdy nie zobaczył Rigdena Jyepo apodyktycznego króla rozżalonej planety w świecie żółtej rasy niezniszczalny jest tylko Noriaki Kasai on zdobył mentalnie szczyty Karakorum stanął na lodowcu Fedczenki w Pamirze kraina Sambhala nie istnieje w pałacu Dalajlamy w Lhasie nie uchylają się dusz czerwone wrota nie prowadzą do świata wyższego rzędu energi...

graphics CC0 - w hołdzie : /Charles Lutwidge Dodgson/ oraz  /Teoria Strun/ podobno jesteśmy strunami a świat zachowuje absurdalną Logikę snu strunami pobudzonymi w letargu miłości   to pukiel włosów spod kapelusza Kapelusznika z  „Alicji z Krainy Czarów” [~] co ustawicznie drżą judzą bóstwa tajemnych żądzy w doborowym punkcie czasoprzestrzeni spoglądając co rusz na własny  Zegarek Kieszonkowy gonimy Białego Królika w geometrii matematycznej spadamy w Głęboką Studnię jak w czarną dziurę mijając po drodze tysiące dziwnych przedmiotów uznanych subiektywną zajawką podniety a cząstki naszych zachwytów są niczym mody drgań bozonowych nici nasyconych tańcząc w letargu na Szklanym Stole zauważamy Złoty Klucz szukamy Drzwi do których będzie pasował pragniemy trafić do lirycznego Ogrodu lecz wszystko milczy zamknięte w klauzurze trzech wymiarów w dodatku zakorzenionych na bezimiennych branach wolnego kosmosu którego nie pojmujemy czujemy się wyraźnie za duzi by...