Wiersze, poezja, ZagonBzu

graphics CC0 oszukano nas Titanic dopłynął sto dwa lata w porcie nowe ufo z Roswell znów powącham twe włosy pachną oceanem to taki wishful thinking czy to grzech? ciągle śnić i marzyć? zawrotna prędkość głowa na wiatr ty liczysz gwiazdy supłamy dłonie dwadzieścia dwa węzełki zaprowadzą nas do celu wracamy z New York jeszcze nie jeszcze patrzysz z Meyer Werft zmrużyłaś oczy jak smog reminiscencji z obozu w Papenburgu będziemy szli przez morza zaginiemy na chwilę w trójkącie bermudzkim na wysięgniku z kapsuły North Star spojrzymy w ciało astralne w profil tamtego statku idąc po wodzie cud przez plazmową ścianę zerkniemy w przestwór Quantum of the Seas wychodzi w morze — autor: Tomasz Kucina

fot; CC0 symbolika współczesna wiersz: Kazimierz Przerwa-Tetmajer Credo– Jutro?… Nie wierzę, aby lepiej było i nie zazdroszczę już tej wiary – dzieciom… Po co się łudzić? Wydarte stuleciom posępne, smutne, zimne doświadczenie złudzeniom wszelkim na czole wyryło: „Śmierć i nicestwo!”… zabiło złudzenie… I tylko dziwna, mistyczna, szalona chęć tą ohydną wstrząsnąć ziemi bryłą, świat cały, jak jest, pochwycić w ramiona, z posad go dźwignąć i na nowe koła jakie bądź rzucić, gdy te, co go toczą, we łzach się pławią i we krwi się broczą; i tylko głos ten, co nas w noce woła z złem walczyć nie przez ufność odrodzenia, lecz przez nienawiść ku złemu dla złego i żądzę, ssaną z powietrzem, niszczenia: jest naszą wiarą. A choć czasem ona omdlewa w piersiach, to wnet zmartwychwstawa, jako z popiołów Feniks, odrodzona, i jak kometa błyska ludziom krwawa, której płomienie może świat zażegą. My nienawidzim zła dzisiejszej doby – – jutro?… To jutro?… Jutro, marzyciele, przeklinać własne ...