Wiersze, poezja, ZagonBzu

graphics CC0 czym opisać niedosyt? niedosyt klasy i jakości… to kurtuazja i maniery? poziom dandysa? monokl przymocowany do wizytki co używa „szarych małych komórek” Herculesa Poirot… snobizm mozołu czy świat należy do arystokratów? reguła ratio – wygraża z sił nadprzyrodzonych? eksponat do gablotki kobieta do grandiflorum pierwsze jest podziwiane drugie jest podziwiane i pachnie mozolny blichtr z Beau Brummell’a czy Oscara Wilde’a alibi to triolet ABaAabAB tak ślicznie potrafił Mickiewicz i jeszcze Tomasz Zan… cóż – boli niedosyt dzieła… antropologia kultury przekracza etniczne granice zasieki smaku – dobrego wychowania stronniczość … i własna konstruktywna buta — autor: Tomasz Kucina

graphics CC0 (radujmy się więc) moje salto mortale kiwam brzydkie słowa w czasach huraganów gdzie bajzel i bezhołowie liczykrupa płaci kurwom w złotówkach świata pandemonium i co nam zafundowali apostołowie wolności? pretorianie stali nie mogą udźwignąć rynsztunku odrywają pagony srają na papier adherenci pokoju demolują konwencje gaudeamus igitur – nie jesteśmy z Sorbony niemy krzyk obowiązek poety – któremu jeszcze zależy na skrawku obyczajnego słowa gdzie młodość od siebie wymaga i kwiat pachnie we włosach nietykalnej dziewczyny to moja suplikacja – moja barkarola odcedzić potwora spaghetti od słupa hańby pozostać w opozycji do urzędu terroru — autor: Tomasz Kucina

graphics CC0 będziesz za chwilę fiord lodu i depresji idź dalej po stopniach milczenia wspinaj po czaszce deszczu chyląca ku niżom spoglądająca w wąwóz zgiełku w sprzęgle zapamiętania dźwięk spłaszczy echo i przemieści wolno ci możesz być niepozorna stąpać po kamieniach ciszy guślarkę bierz – niech odczyni rytuały jeśli wyruszysz rankiem zaćmisz kurkumą rosy w firankach słońca rzęsa wibruje powietrzem ze mną będziesz – myśl urośnie do szczytu odkryje krater – przemieści puls są gesty ciała wzburzone fale wzroku uśmiech w kąciku pożądania weź tedy serce ono zakrzyknie obrazem – stanie pod mostkiem limfocytów spotkasz sumienie będzie tam czekać w zaułku ludzi wiecznych – po których wtórują liczne słowa autor:Tomasz Kucina