Wiersze, poezja, ZagonBzu

graphics CC0 tu kraj lechickich Słowian może ci go opowiem? nie tupać w ziemię na wiosnę urodzi lilię i sosnę po deszczu w marmurowych pałacach rosy oddech dudni w popiersiach hipnozy stada białych łabędzi ziemia do wody pędzi brzemienna – z leśnych amuletów tam na brzegu księżyc w nowiu – tańce utopielic sfery chtoniczne jeziora tatarak – kalmus ajeru – zawoła świetlik rusałką Gopła tu każda wiedźma ćmi mokra jedzą bób – iskają – szyją buty blade cery – wianki z ruty żmija błotna co krok nowa nimfa wodna i nowa inna kałuża śpiew anieli – głowa próżna tańczą – piją soki z topielców tylu na głowie tylu na sercu w nurtach jezior śpią upici żaden Asgard – łańcuch fortów bobrów gardariki chcesz?… przybywaj… lecz strzeż się naszej mistyki —— autor: Tomasz Kucina

graphics CC0 - Ballada romantyczna z cechami dekadencji Ochechula  pędzi przez las rozkapryszona furiatka zaszumiał ruczaj, rozkoszna sonorystyka fatalistyczna, szalona; biegnie po kuźni drozdów, kruszy skorupy  ślimaków las poci się w galopie  Polkoni czermień błotna bieli na torfowisku; parzą komysze paproci w lepkiej sieci pajęczyn przemknęła; z łopianów jej zapach seledynowe włosy, blada cera, malaryczny popęd słowiański sukkubus ; najwredniejsza z  Bogiń , rechocząc złośliwie pozdrawia dziksze  Dziwożony ; strugają dzidy w czerwonych czapeczkach z wilczych jagód, z gałązką  aquilinum wunderkamery  szkieletów w gabinecie osobliwości lasu; prastare drzewa dziwolągi wymoszczone unerwionymi liśćmi Ochechula  buzuje promieniuje szyderstwem spłoszywszy  żółtoczarnego   samca wilgi przypadkiem spotyka urodziwą nadobną  Dziewczynę podła zazdrość: młoda, piękna; krew pieni chlorofil formułki czci ta  kamena ceni władz...