Wiersze, poezja, ZagonBzu

graphics CC0 - teraz wiem. ciężar żyje. wyrasta z gzymsów z kamiennych torsów i bazaltowych oczodołów. zaciężna masa z postumentów może ożyć gdzie zechce. dla przykładu jako rodzina wydostająca się wprost z dakarskiego wulkanu w Senegalu . ożywa z krateru afrykańsko-odrodzona aktywizuje posąg kobiety lub jej męża unoszącego ich latorośl na sztabie ramienia z cyzelowanego brązu. włókna cenotafów są zaczynem. strzegą prawdy. kształtują kurs i puls przykładowej epoki. w Myanmar ogromny posąg Buddy w pobliżu Świątyni wskazuje palcem na miasto Mong La . okryte niechlubną sławą. gdzie kwitnie prostytucja. handel prochami i gatunkami zagrożonych zwierząt. bóstwo wygraża. obraca kołem Dharmy. w Meksyku w Isla Mujeres i Canc ǘ n . multimilionerzy w płetwach i pod tlenem zaglądają aż na dno Morza Karaibskiego by odwiedzić posągi biednych anonimowych wieśniaków w zaskakujących pozach wtłoczonych przez Jason'a ...

graphics CC0 oszukano nas Titanic dopłynął sto dwa lata w porcie nowe ufo z Roswell znów powącham twe włosy pachną oceanem to taki wishful thinking czy to grzech? ciągle śnić i marzyć? zawrotna prędkość głowa na wiatr ty liczysz gwiazdy supłamy dłonie dwadzieścia dwa węzełki zaprowadzą nas do celu wracamy z New York jeszcze nie jeszcze patrzysz z Meyer Werft zmrużyłaś oczy jak smog reminiscencji z obozu w Papenburgu będziemy szli przez morza zaginiemy na chwilę w trójkącie bermudzkim na wysięgniku z kapsuły North Star spojrzymy w ciało astralne w profil tamtego statku idąc po wodzie cud przez plazmową ścianę zerkniemy w przestwór Quantum of the Seas wychodzi w morze — autor: Tomasz Kucina

graphics CC0 Latem 2007 r Bezmiar Surinamu Rozpieszcza Potomków Wayana Wysublimowany Landszaft Sumiastego buszu Trwoni Poczucie głębi W ezoterycznym Posmaku Kompiluje rzeczywistość To kamuflaż natury Tej dziewiczej Niezbadanej Interwał Między prawem dżungli A cywilizacją świata I piękno Samo w sobie Niepodległy cypel Suwerennej tożsamości To tutaj Słońce Oplątane Pajęczymi odwłokami Wtulając gdzieś W drapakowy cień Kwerenduje Na dno namorzyny Niczym struna Wypręża swe ciało Legwan Rozcapierza Przewlekłością palce Postrzępiony z łusek Tren najeża Wzdłuż gałęzi Kąpiąc twarz W słońcu A ogon swój długi Cętkowany kręty Namiętnie napręża Tak ukryty Wśród Szkarpowych korzeni Fizyczną jednością Zjednany Podpiera Konar puchowca Kiedy w sieci Włókien kapoku Wypełni eksmisja Gdy ekstazą zapłodnień Zachwyci cień wiatr Ociężały haocyn Menażem wachlarza Suchą gałąź Przykryje Swym skrzydłem Ananasu Kosztując rozkoszy Przypatrując Ruchliwym prządkom Znów mieczodziób Umoczy swe żądło I nek...

graphics CC0 jest we mnie „troje koni” a każdy inny od drugiego żywioły pod grzywą poezji gdy słowa w szyku jak centurioni pegazów się nie wyrzekam znów konie w pocie – a słowo – czeka „pierwszy koń” zimnokrwisty sterany kucyk roboczy silnym masywnym kopytem stuka w podnóżki tronów świetlistych i rymy pod trony jak Syzyf toczy udaje „erudytę” całkiem uroczy! „drugi koń” zgrabny arab w galopie z grzywą rozwianą to zwierzę inteligentne – z dużym temperamentem z Wezyra albo Szacha i nie dla niego siano „currus triumphalis” i pędem! – niedościgniony kanon a „trzeci koń” to jest Pegaz w pozłocie i z inkrustacji biało_czerwone skrzydła trzepocą w artykulacji we fleszach – nieoceniony jak miss foto czy gracji przemierza nieboskłony podpięty pod „tamten rydwan” – poetyzacji — autor: Tomasz Kucina